Duchowość członków Ruchu Światło-Życie w seminarium świdnickim wyraża się w ciągłym pogłębianiu osobistej relacji do Jezusa Chrystusa jako Pana i Zbawiciela. Jest to relacja miłości, tj. całkowitego oddania się Jemu w wierze i posłuszeństwie na wzór Najświętszej Maryi Panny. Mocy do takiego osobowego oddania się udziela Duch Święty. On także jednoczy we wspólnocie żywego Kościoła, w którym każdy człowiek znajduje środowisko swojego wewnętrznego rozwoju oraz przyczynia się do wzrostu Kościoła zgodnie ze swym powołaniem - u nas powołaniem kapłańskim jako pasterzy.
Ideał wychowawczy Ruchu Światło-Życie wyznaczony jest przez duchowość określającą cechy dojrzałości chrześcijańskiej - Nowy Człowiek (Fos-Zoe) - w Nową Wspólnotę, która promieniuje Nową Kulturą.
Dlaczego Nowy Człowiek? Ponieważ Ruch Światło-Życie, określany również jako pedagogia nowego człowieka, "ma na celu przede wszystkim formowanie dojrzałego chrześcijanina jako nowego człowieka w Chrystusie na wszystkich etapach rozwoju osobowości", a stary człowiek, to człowiek oddzielony od Boga, żyjący w grzechu, niezdolny do wchodzenia w relacje, rozbity wewnętrznie, zamknięty w swoich egoistycznych celach. Określają go pojęcia: człowiek konsumpcyjny, wyczynowy, manipulowany, zniewolony. Nowy człowiek, to człowiek wspólnoty: zjednoczony z Bogiem i z braćmi szczególnie tu w seminarium. Jest to człowiek odnowiony przez Boga - doświadczający odkupienia w Jezusie Chrystusie, i owocu tego odkupienia, jakim jest miłość - agape. Dlatego jest to człowiek zintegrowany, posiadający siebie w dawaniu siebie, realizujący siebie przez służbę i wyzwolony.
Dlaczego Nowa Wspólnota? Ponieważ tworzenie nowej wspólnoty między ludźmi jest możliwe dzięki wejściu we wspólnotę z Bogiem i jest naturalną konsekwencją tego zjednoczenia. Jest to rzeczywistość już dana od Boga, przez odkupienie, a urzeczywistnia się wtedy, gdy ludzie zwracają się ku sobie w postawie bezinteresownej służby, w postawie czynienia daru z siebie, dzięki Duchowi Świętemu, sprawiającemu jedność. Jedność ta musi się realizować w konkretnych relacjach między osobami, których można doświadczyć jedynie w małej wspólnocie. Wspólnota ta, o ile jest miejscem urzeczywistniania się Kościoła, staje się środowiskiem wzrostu nowego człowieka. Nowy człowiek - człowiek realizujący się w relacjach do innych osób, człowiek tworzący nową wspólnotę, która jednocześnie staje się dla niego środowiskiem wzrostu i formacji - może rozwijać się tylko w ramach chrześcijańskiej wspólnoty, w której może praktykować miłość w wymiarze krzyża. W seminarium spalamy się dla innych, aby ich swoim światłem ubogacić.
Dlaczego Nowa Kultura? Ponieważ jest ona promieniowaniem na zewnętrzny świat tej rzeczywistości, która jest istotą życia nowego człowieka i nowej wspólnoty - rzeczywistości osobowej i dynamicznej, inspirowanej przez Ducha Świętego. Nowy człowiek, wchodzący w nową wspólnotę z Bogiem i braćmi, nie może nie tworzyć nowej kultury. Istotną treścią nowej kultury jest postawienie wartości koinonii, czyli osoby ludzkiej zjednoczonej z Bogiem i z braćmi, w centrum systemu wartościowania, tak aby ta wartość wyciskała swoje piętno na wszystkich przejawach życia społecznego, a uwarunkowania tego życia sprzyjały urzeczywistnianiu się tej wartości i stały w jej służbie. Szerzenie tak pojętej nowej kultury jest konieczne, gdyż tylko ona może przynieść człowiekowi prawdziwe wyzwolenie od zła jednostkowego i społecznego.
Zasady życia duchowego:
Opracowano na podstawie materiałów dostępnych na oficjalnej stronie
Ruchu Światło-Życie: www.oaza.pl
Wydarzenia związane z ruchem "Światło-Życie":
♦ 16.10.2011: Dzień wspólnoty ruchu "Światło-Życie"
♦ 17.10.2010: Dzień wspólnoty ruchu "Światło-Życie"
♦ 14-29.07.2010: Rekolekcje oazowe w Rzeszowie
♦ 09.05.2010: Diecezjalny dzień wspólnoty ruchu "Światło-Życie"
♦ 02.01.2010: Msza Święta dla Domowego Kościoła
♦ 11.10.2009: Diecezjalny dzień wspólnoty ruchu "Światło-Życie"
♦ 10.10.2009: Wizyta moderatora ruchu "Światło-Życie"